Сәгыйть Фәхретдиновка 1943нче елдан 1949нчы елга кадәр кызыл Армия сафларында авыр хезмәт үтәргә туры килгән.
- Мин сугышта һәм сугыштан калган хәрәбәләрне җыештыруларда да катнаштым. Аягым яраланды. Гомерлек гарип булып калдым. Сугыштан мин кайтканда әти-әнием вафат, өебез юк иде инде. Абыйлар өенә кайттым. 2 ел буе бер эшкә дә яраксыз идем. Рәхмәт аларга, карап, тәрбияләп мине аякка бастырдылар. Ничек булса да яшәргә кирәк бит, әкренләп җиңелрәк эшкә кердем. Үземнең тырышлыгым аркасында МСУ-га (әле ул оешма юк инде) мастер, прораб дәрәҗәсенә күтәрелдем. Гомерем буе шунда эшләдем, - ди ветеран.
Сәгыйть абый бүгенге көндә тормыш иптәше Мәрзия апа белән 64 нче ел бергә гомер итәләр. 2 балалары, 4 онык һәм 4 оныкчыклары бар.
"Хезмәткә дан"